Yaşanmış ve artık yaşanamayacak şeyler...

     En sevdiğim film serisi olan LOTR yani Yüzüklerin Efendisi, bu filmin sonu o kadar muazzamki beni hep hüzünlendirir, düşündürür kısacası farklı farklı düşüncelere boğar. Büyüklerin sohbetini dinlemek çok hoşuma gider çünkü yaşayıp geçirdiği şeyleri anlattıklarında içim ısınıyor. Kendimi onların yerine koyup o duyguları yaşıyorum. Hep derlerya ''Ah o eskiler! '' sanırım bu kelimeleri daha iyi anlıyorum şuan. Geçmişte takılıp kalıyorum bazen. Düşüncelerimi kontrol edemiyorum. Geçmişin, anıların içinde boğuluyorum. Bir anı bitiyor diğerine geçiyorum. Filmin sonunda şu satırlarlar var;

Mazide kalmış izler nasıl bulunur yeniden? 

Nasıl devam edersiniz artık yüreğinizde geri dönüş olmadığını anlamaya başlayınca?

 Zamanın merhem olamayacağı yaralar vardır, hele bazısı çok derindir ve izi kalır.

Artık bazı şeylerin geri dönüşü olmadığının farkındayım ve bu yüzden bazen ne yapacağımı bilmiyorum. Keşke şöyle olsaydı, keşke böyle olsaydı demiyorum ama bazı şeyleri tekrar tekrar yaşamak için her şeyden vazgeçebilirim.